Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier

 

Voor degene die deze blog hebben aangeklikt omdat ze nieuwsgierig waren wat de titel wou zeggen, hier wat verduidelijking.

 

1 jaar en 1 dag geleden goot ik een glas cider over mijn hoofd een vol glas van 33 cl. Waarom? Uit pure wanhoop, een noodkreet, een kreet die zei dat het zo niet meer verder kon, ik moest antwoorden hebben, ik wou beter worden. (ik dacht wel dat het water was en schrok wel wat dat het cider was, dat toont ook wel aan hoe diep ik zat, ik wist niet meer er in mijn glas zat).
Nu een jaar en een dag verder, lees ik mijn blogpostjes van vorige jaar opnieuw, het lijkt zo ver weg deze periode maar ergens ook nog zo dichtbij. Het voelt alsof het eeuwen geleden is en het voelt alsof het gisteren was.

 

De vragen die ik toen had, de onzekerheden zijn grotendeels weg, ik weet wat ik heb, ik weet van waar sommige rare kwaaltjes vandaag komen (DANKUWEL OLIVER SACKS).

Toch zijn erĀ momenten dat ik merk dat ik nog niet helemaal genezen ben, dat zijn momenten dat ik terug geconfronteerd word met mezelf. Momenten van enorme chaos en angst in mijn hoofd, van dwang en deja-vu’s. Deze momenten zijn er gelukkig minder en het belangrijkste is dat als ik deze momenten aanvaard en er niet tegen wil vechten.
Met deze rare hersenkronkels in mijn hoofd probeer ik nu iets te doen, ik teken ze, ik schrijf ze op, ik maak filmpjes ervan, ik vertel ze tegen mijn omgeving. Ik heb een manier gevonden om ze te aanvaarden en om er geen schrik meer van te hebben. Natuurlijk ben ik af en toe angstig door mijn gedachten.

 

Het grote verschil tussen een jaar geleden en nu is dat ik toen een alprozolam nam (een angstremmer) gewoon omdat ik er niet mee kon omgaan, als ik nu last heb van rare hersenkronkels en angsten dan vraag ik aan mijn lief om even te gaan wandelen in het park, dan neem ik een blad papier en teken ik, dan open ik de “notie app” in mijn gsm en schrijf ik mijn gedachten op, dan beluister ik liedjes, dan maak ik een filmpje, dan,..

 

Een jaar geleden was ik echt verlamd van de angst was alles zo chaotisch en kon ik geen structuur brengen in mijn hoofd, nu lukt dat beter, door deze creatieve manieren. Daar ben ik best wel trots op.

 

Ik moest vanmorgen naar de psychiater, de psychiater stelde voor om mijn dossier te sluiten. Als dat geen goed teken is.

 

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier.

 

Dit filmpje toont visueel mijn voorbije jaar:

 

Mijn Tourette op school!

Als je zou vragen aan mijn leerkrachten of ik veel tics/dwang had tijdens de les, dan zouden ze waarschijnlijk zeggen van niet. Maar zou je het moeten vragen aan ikzelf, dan kan ik zeggen dat dit wel het geval is. Het is alleen niet zichtbaar voor de ”buitenwereld”. Alles speelt zich af in mijn hoofd, of als ik dan toch een handeling moest uitvoeren verstopte ik dit. Als ik voorbeeld de grond moest aanraken dan liet ik per ongeluk mijn balpen vallen. En raakte ik ondertussen de grond aan. Andere ”lastigere” gedachten die ik had, waren constant opnieuw dezelfde dingen moeten denken, een situatie die ik ergens had meegemaakt (en mij was opgevallen) die moest ik dan in details kunnen voorstellen. Dit nam heel veel tijd in beslag. En daardoor kon ik me ook niet concentreren op de les.

Om me beter te kunnen concentreren op de les, was ik aan het tekenen, op mijn cursus. Ik weet het, het klinkt gek. Maar werd ik niet afgeleid door mijn dwanggedachten en kon ik me beter op de les concentreren.

Tijdens de les had ik nog een probleem, ik durfde nooit mijn hand in de lucht steken om te antwoorden op de vragen die de leerkracht stelde. Dit komt doordat; als ik 14 was stak ik tijdens de les nederlands constant mijn hand in de lucht, maar de leerkracht duidde ik bijna nooit aan. Dan heb ik de hoop opgegeven en sindsdien stak ik nooit meer mijn hand in de lucht om antwoord te geven. Nochtans had ik veel zin om te antwoorden, maar ik kon het niet. Die hand in de lucht steken was een te grote stap voor mij. Daardoor werd ik ook veel vergeten bij de leerkrachten, ik stoorde hun niet, dus was ik een beetje onzichtbaar voor hun. Dit vond/vind ik heel erg jammer šŸ™ Ik heb dit nochtans veel gevraagd om mij toch aan te duiden. En geen commentaar te geven op mijn tekenen tijdens de les. Maar toch gebeurde dit altijd…