Nieuw huis

Zoals sommige van jullie misschien weten, zijn Ward en ik aan het verhuizen.

Van een studio naar een huis,

van huren naar een eigen huis,

van 9000 naar 9040,

van een park dichtbij naar een eigen tuin,

 

Een aanpassing dus, voor ieder gewone persoon is dit al een grote aanpassing.

Nu een jaar geleden, toen ik middenin mijn depressie en depersonalisatie aanvallen zat zei ik “Zou ik nu moeten verhuizen dan zou ik helemaal gek worden”.
Mijn depersonalisatie wordt altijd erger in een nieuwe omgeving, als ik stress heb, migraine heb en als ik moe ben.

Dit brengt een verhuis wel teweeg. De eerste avond dat we in het nieuwe huis sliepen (op een matras in de living), had ik het even heel moeilijk. Alles leek heel vreemd (wat ergens ook wel logisch is). IK heb rustig kunnen slapen en geen paniekaanval gehad.

15170850_10211057106401843_1462565791308701032_n15107390_10211000104696836_8382835699044171910_n

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dagen erna ging het heel goed, Ward was al vroeg aan het verhuizen en onze studio gereden terwijl ik nog even in bed lag. Ik voelde me op mijn gemak, helemaal alleen in een nieuw huis. Ik was best wel trots op mijzelf.

Ik heb het gisterenavond nog even heel moeilijk gehad, ik kreeg een serieuze paniek aanval. Ik kreeg heel veel Deja-Vu’s, alles leek vreemd, er leek niks meer echt maar het grote verschil met een jaar geleden was, een jaar geleden zou mijn paniekaanval heel de avond hebben geduurd en zou ik mezelf paniekeriger maken. Nu maak ik mezelf rustiger en kan ik mezelf kalmeren en daar ben ik zo trots op!

 

 

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier

 

Voor degene die deze blog hebben aangeklikt omdat ze nieuwsgierig waren wat de titel wou zeggen, hier wat verduidelijking.

 

1 jaar en 1 dag geleden goot ik een glas cider over mijn hoofd een vol glas van 33 cl. Waarom? Uit pure wanhoop, een noodkreet, een kreet die zei dat het zo niet meer verder kon, ik moest antwoorden hebben, ik wou beter worden. (ik dacht wel dat het water was en schrok wel wat dat het cider was, dat toont ook wel aan hoe diep ik zat, ik wist niet meer er in mijn glas zat).
Nu een jaar en een dag verder, lees ik mijn blogpostjes van vorige jaar opnieuw, het lijkt zo ver weg deze periode maar ergens ook nog zo dichtbij. Het voelt alsof het eeuwen geleden is en het voelt alsof het gisteren was.

 

De vragen die ik toen had, de onzekerheden zijn grotendeels weg, ik weet wat ik heb, ik weet van waar sommige rare kwaaltjes vandaag komen (DANKUWEL OLIVER SACKS).

Toch zijn er┬ámomenten dat ik merk dat ik nog niet helemaal genezen ben, dat zijn momenten dat ik terug geconfronteerd word met mezelf. Momenten van enorme chaos en angst in mijn hoofd, van dwang en deja-vu’s. Deze momenten zijn er gelukkig minder en het belangrijkste is dat als ik deze momenten aanvaard en er niet tegen wil vechten.
Met deze rare hersenkronkels in mijn hoofd probeer ik nu iets te doen, ik teken ze, ik schrijf ze op, ik maak filmpjes ervan, ik vertel ze tegen mijn omgeving. Ik heb een manier gevonden om ze te aanvaarden en om er geen schrik meer van te hebben. Natuurlijk ben ik af en toe angstig door mijn gedachten.

 

Het grote verschil tussen een jaar geleden en nu is dat ik toen een alprozolam nam (een angstremmer) gewoon omdat ik er niet mee kon omgaan, als ik nu last heb van rare hersenkronkels en angsten dan vraag ik aan mijn lief om even te gaan wandelen in het park, dan neem ik een blad papier en teken ik, dan open ik de “notie app” in mijn gsm en schrijf ik mijn gedachten op, dan beluister ik liedjes, dan maak ik een filmpje, dan,..

 

Een jaar geleden was ik echt verlamd van de angst was alles zo chaotisch en kon ik geen structuur brengen in mijn hoofd, nu lukt dat beter, door deze creatieve manieren. Daar ben ik best wel trots op.

 

Ik moest vanmorgen naar de psychiater, de psychiater stelde voor om mijn dossier te sluiten. Als dat geen goed teken is.

 

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier.

 

Dit filmpje toont visueel mijn voorbije jaar: