Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier

 

Voor degene die deze blog hebben aangeklikt omdat ze nieuwsgierig waren wat de titel wou zeggen, hier wat verduidelijking.

 

1 jaar en 1 dag geleden goot ik een glas cider over mijn hoofd een vol glas van 33 cl. Waarom? Uit pure wanhoop, een noodkreet, een kreet die zei dat het zo niet meer verder kon, ik moest antwoorden hebben, ik wou beter worden. (ik dacht wel dat het water was en schrok wel wat dat het cider was, dat toont ook wel aan hoe diep ik zat, ik wist niet meer er in mijn glas zat).
Nu een jaar en een dag verder, lees ik mijn blogpostjes van vorige jaar opnieuw, het lijkt zo ver weg deze periode maar ergens ook nog zo dichtbij. Het voelt alsof het eeuwen geleden is en het voelt alsof het gisteren was.

 

De vragen die ik toen had, de onzekerheden zijn grotendeels weg, ik weet wat ik heb, ik weet van waar sommige rare kwaaltjes vandaag komen (DANKUWEL OLIVER SACKS).

Toch zijn er momenten dat ik merk dat ik nog niet helemaal genezen ben, dat zijn momenten dat ik terug geconfronteerd word met mezelf. Momenten van enorme chaos en angst in mijn hoofd, van dwang en deja-vu’s. Deze momenten zijn er gelukkig minder en het belangrijkste is dat als ik deze momenten aanvaard en er niet tegen wil vechten.
Met deze rare hersenkronkels in mijn hoofd probeer ik nu iets te doen, ik teken ze, ik schrijf ze op, ik maak filmpjes ervan, ik vertel ze tegen mijn omgeving. Ik heb een manier gevonden om ze te aanvaarden en om er geen schrik meer van te hebben. Natuurlijk ben ik af en toe angstig door mijn gedachten.

 

Het grote verschil tussen een jaar geleden en nu is dat ik toen een alprozolam nam (een angstremmer) gewoon omdat ik er niet mee kon omgaan, als ik nu last heb van rare hersenkronkels en angsten dan vraag ik aan mijn lief om even te gaan wandelen in het park, dan neem ik een blad papier en teken ik, dan open ik de “notie app” in mijn gsm en schrijf ik mijn gedachten op, dan beluister ik liedjes, dan maak ik een filmpje, dan,..

 

Een jaar geleden was ik echt verlamd van de angst was alles zo chaotisch en kon ik geen structuur brengen in mijn hoofd, nu lukt dat beter, door deze creatieve manieren. Daar ben ik best wel trots op.

 

Ik moest vanmorgen naar de psychiater, de psychiater stelde voor om mijn dossier te sluiten. Als dat geen goed teken is.

 

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier.

 

Dit filmpje toont visueel mijn voorbije jaar:

 

Mijn Tourette van 0 tot 12 jaar. (deel 1)

Tourette, ik heb het al heel mijn leven, ik ben er mee geboren en ga ermee dood; Maar wanneer merkte men dat ik ”anders” was dan de anderen?

 

Wat ik hoorde van mijn ouders; Toen ik ongeveer één jaar was, had er een klein spelend katje achter mijn benen gesprongen. Ik had daar toen erg van geschrokken. ”Je had toen zelf schrik van een vlieg” vertelde mijn mama. Mijn angst voor alles wat bewoog was erg groot. Tot mijn 3 jaar, toen kwam ik opeens met de poes in mijn handen, vanuit de tuin (mijn ouders hadden een poes genomen, zodat ik het zou “gewoon” worden) Ik denk dat, op dit moment, mijn ouders erg blij waren.

Toen ik 3 was is ook mijn oma overleden, veel herinner ik me er niet meer van, maar het moet toch een indruk op me gemaakt hebben, want de angst voor alles en nog wat kwam terug. De periode tot mijn 7 jaar moet het goed gegaan zijn (vermoed ik) Op mijn zevenste  is er terug wat gebeurd die een diepe indruk op me maakte. Mijn neef die overleden was aan kanker. Vanaf die dag is mijn Tourette echt ”zichtbaar” geworden. Ik had heel veel schrik voor de dood, had schrik dat iedereen die me dierbaar was dood ging gaan, ernstig ziek ging worden. Dit ging erg ver. Zover zelf dat mijn moeder taart meehad en ik dat verdacht vond ”Mijn neef kreeg ook taart als hij ziek was” Ik dacht dat ik dood ging gaan. Meer nog ik dacht het niet, ik was er zeker van! Ook durfde ik geen frietjes meer eten. Want ik had namelijk een “bakje friet” in klei gemaakt, voor op de begrafenis van mijn neef, omdat hij dat graag at! En zo ging het maar verder en verder. Iedere dag vroeg ik wel 100 keer, ”of er niks ergs kon gebeuren”. Toen begon ik ook dwanghandelingen te vertonen, ik liep op iedere ”putje” van de straat, moest dan altijd een paar keer terugkeren. Waarom ik dat deed? Ik dacht toen dat ik de erge ziektes kon voorkomen. Ik had toen een soort van ”rust” in mijn hoofd, voor eventjes toch. Tot de volgende gedachte opkwam, toen moest ik terug “dwangen”. Tics begonnen ook al op te vallen, ik knipperde met mijn ogen, schraapte met mijn keel, trok mijn neus op…

De tics zelf daar stoorde ik me niet aan. Het was vooral het ”bang” zijn en de dwang die ik erg lastig vond. Ik herinner me nog ik het tweede leerjaar dat de juf vertelde ”als de mensen sterven gaan ze naar de zon” Ik had daar zoveel schrik van gekregen, ik was zo bang, dat mijn mama heeft moeten bellen naar de juffrouw om me gerust te stellen. Niet dat ik dit toen was. Want de juffrouw zei ”Ik moet dat vertellen voor mijn lessen”. Toen ik 8 werd kreeg ik een verjaardagskaartje van mijn ouders waar er op stond ”7 jaar pechjaar, 8jaar goed jaar” of iets in die soort. Op mijn 9de en 10de verjaardagskaart stond dit ook te lezen, denk ik.

In het derde leerjaar begon het de leerkrachten ook op te vallen, dat ik anders was dan de rest. Van de leeraar in het derde leerjaar heb ik nog te horen gekregen dat ik ”autisme” had, wat nergens op slaat natuurlijk. Ik las een tijdje geleden een rapport van die tijd waar er op stond, ”Ik maak me zorgen om Marie, ze speelt altijd alleen, en haar geschrift is slordig” Toen ik dat terug last voelde ik me wat gekwetst. Het belangrijkste was dat mijn bank netjes was, dat ik mooi schreef. Enz enz. Rond die periode gingen mijn ouders op zoek naar antwoorden op hun vragen. Na lang zoeken, heb ik de diagnose “Gilles De La Tourette” dit werd vastgesteld, door een erg goeie kinderarts. Toen ze ik zag, vermoede ze direct al dat ik Tourette had. Na een gesprek met haar, was ze dit zeker. Hoe ik me op dit moment voelde? Nu ik wist wat ik had? Eerlijk gezegd heb ik geen idéé, ik vermoed opgelucht? Toen kreeg ik ook medicatie “Dixarit” die medicatie neem ik trouwens nog altijd. Met die medicatie waren mijn tics vrijwel direct verdwenen, ik voelde me ook rustig.

In het vierde leerjaar zat ik in een andere school, een Freinetschool. Dat was beter voor mij, ik zal niet zeggen dat het super was, maar ik kon toch meer ademhalen. In het vijfde leerjaar (toen mijn Tourette terug een opstoot had) had ik een schat van een juf! Die me 100 procent begreep, wat zeg ik 1000 procent! Ze liet me doen, en stoorde zich niet aan mijn dwanghandelingen. Wat ik nog altijd “alsof het gisteren was” herinner is dat ik op het einde van de les mijn gommetje moest goed leggen. Ik had zo een gommetje in de vorm van een hondje, die in een “kotje” kon zitten. Ik moest op het eindje van de les telkens dat gommetje goedleggen en verdraaien en weer goed leggen. Dat duurde eeuwen “in mijn ogen” Ik deed dit allemaal stiekem, of dat dacht ik toch. Na een tijdje (toen ik niet meer in haar klas zat) was ik te weten gekomen, dat de juf dit allemaal wist en mij liet doen. En wachtte tot ik klaar was om de klas te sluiten! 🙂

Op school had ik anders niet zoveel tics of zichtbare dwang (daarom dat ik dit nooit verteld heb tegen mijn klasgenootjes) Door dat ik heel de dag mijn dwang en tics inhield, had ik thuis veel meer dwang, en was ik heel erg snel boos (woedeaanvallen enzo)

Het zesde leerjaar ging het redelijk goed met mij. Ik kreeg GON-begleiding en dit kon ik wel gebruiken. Ik voelde me anders best wel ok. Qua Tourette vlak dan toch. De klas zelf, de leerkrachten, waren niet echt mijn ding, ik liep vaak alleen.

 


 

TRIIIIIIIING TRIIIIIIIING telefoon gaat… Paniek

Als de telefoon gaat en ik ben ik altijd wat ongerust… Zeker als mijn dichtste personen niet bij me zijn. Die telefoontjespaniek heb ik als iemand belt later dan 9 uur, vroeger dan 8 uur. Stel je voor dat er iets gebeurt is! Er is wel nog nooit iets gebeurt. Maar mijn gedachten denken dan altijd “Het moet een keer de eerste keer zijn” Domme gedachten!

Zelfs als op mijn stageplaatsen de telefoon gaat (en dat gebeurt wel vaak) Ben ik toch wat op mijn ongemak. Als de leerkracht binnenkomt in de klas om de aanwezigen te tellen, ben ik bang dat ze slecht nieuws zal vertellen. Dus mijn telefoonpaniek gaat wel erg ver!

Ik en mijn tumors!

Tumors? Duizenden heb ik er al gehad! Of misschien anders gezegd, ik was er  99,99 % zeker van dat ik er 1 had.  Eigenlijk wel goed, dat ik al die duizenden keren al, geen tumor heb gahad! (ondanks ik het 99,99% zeker was). 😉

Wanneer heb ik dan die ”tumors”? Thoh, telkens als ik ergens stekende hoofdpijn heb, of ergens een pijntje die ergens wel zou kunnen lijken op een tumor. Meestal krijg ik die ”tumors” ’s avonds. Dan lig ik in bed, ben moe, is het donker, ben ik al wat angstiger. De perfecte aanleiding om te denken dat ik een tumor zou kunnen hebben! Ik moet toch ooit wel eens een tumor hebben? Het moet eens de eerste keer zijn…

Ja zo denk ik dan.

Soms krijg ik een lichte paniekaanval en gaat mijn hartslag sneller, die ”pijn” wordt meestal erger door me erop te focussen! Dan wordt de ”tumor” natuurlijk erger, en ben ik nog zekerder dat ik de volgende morgen waarschijnlijk ergens in een ziekenhuis zal liggen of niet meer wakker komen zal! De dag erna schaam ik me altijd, maar ben toch blij dat ik er nog ben 😉

Zo zie je maar (denkbeeldige) tumors komen vaker voor dan je denkt! 😉