Diagnostisch onderzoek

Vandaag had ik een afspraak met een nieuwe psychologe, die volgens de haar site wel wat wist van cognitieve gedragstherapie. Haar praktijk was hier ook vlakbij dus dat was ook wel handig.

Ward had een uurtje vroeger gestopt van zijn werk en ik van stage dus gingen we samen. Na heel mijn verhaal gedaan te hebben van op 11 jaar diagnose Tourette gekregen plus OCD.

Sinds september slechter, topiramaat genomen voor migraine (waar er op de bijsluiter staat meer dan 1 op 10 krijgt er depressie door), al sinds mijn geboorte migraine, rTMS geprobeerd (weinig opvolging gekregen daar), depressie beterde, angsten werden veel erger, kreeg last van derealisatie en dissociatie, veel deja-vu’s en enge dingen van dromen enzo denk ik toch, (dat had ik zelfs nog niet verteld denk ik), huisdokter heeft sertraline en deanxit voorgeschreven, deanxit gestopt wegens bijwerkingen, nu maandag afspraak met psychiater in Brugge, nu zaterdag naar neurologe voor migraine, begin februari afspraak met psychiater in Geestelijk Gezondheidszorg, gebeld naar Ghuislan gisteren om eerdere afspraak, nog geen reactie..

Ik had dus kort de situatie geschetst..
Erna vertelde ze me eerlijk dat ze niks voor me kon doen, dat ik veel meer nodig had dat Cognitieve Gedragstherapie, dat ik een grondig diagnose nodig had, omdat het zoveel was..

Ze gaf een paar adressen en raadde me aan om te gaan naar de afspraken van de pyschiaters en neuroloog en eens alles te vertellen en al mijn vragen te stellen. Ik moest echt eens kijken voor een grondige onderzoek misschien met opname.

Ik denk dat ze misschien wel gelijk heeft maar ik heb schrik, schrik voor een eventuele opname, schrik voor de toekomst.

Geestelijke gezondsheidszorg in Vlaanderen

Sinds september gaat het niet goed met me. Ik heb al langer de diagnose van Tourette en OCD maar sinds september heb ik ook een depressie en terug heel veel last van angsten. Nu gaat het al een tijdje echt niet goed en wil ik hulp maar waar vind je die in België.

Ik heb al één psychiater gezien tijdens de rTMS sessies in Brugge. Eerst voor de intake (om te zien of ik mocht starten met rTMS) daar vertelde hij me ook dat ze me gingen opvolgen en dat ik iedere week een afspraak met hem ging hebben. Na de tweede week rTMS nog niks gehoord van de psychiater, dan maar zelf contact opgenomen en uiteindelijk een afspraak gekregen. Ik moest een testje invullen (de psychiater las de vragen voor en ik moest antwoorden). Blijkbaar moest hij dat voor de rTMS ook doen (om te kunnen kijken hoe ik was geëvalueerd). Dit had hij vergeten.

Op ons laatste gesprek kreeg ik medicatie voorgeschreven. Ik ging nog wachten om die te nemen tot na de rTMS. Ik moest een afspraak maken aan het secretariaat binnen twee weken. Toen ik die afspraak vroeg bleek dat zijn agenda vol stond en hij pas kon na vier weken. Dan die afspraak maar gemaakt.

Ondertussen had ik nagedacht en wou ik de medicatie toch al vroeger nemen. Mijn vriend belde naar de psychiater voor een afspraak of om hem toch 5 minuutjes te zien. Dit kon niet meer dus had hij gewoon een voorschrift klaargelegd voor de medicatie.

Uiteindelijk beslist om de medicatie niet te nemen, omdat ik de dokter nog niet had gezien en toch meer info wou over de medicatie en de opbouw.

Erna ging het steeds maar slechter. Dan besloten om te bellen naar het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg, daar kregen we te horen dat we volgende maandag moesten terugbellen om 09:00 precies. Dan had ik het meest kans om binnen te geraken.

Row of people standing in line (digital enhancement)
Row of people standing in line (digital enhancement)

Volgende maandag belde ik, daar kreeg ik te horen dat ik de dag erna moest terugbellen voor intakegesprek. Dit had ik ook gedaan, na het intakegesprek vertelde ze me dat ze week later gingen bellen om te zeggen of ik mocht gaan of niet.

In het intakegesprek vroegen ze of ik zat met zelfmoordgedachten en of ik zelfmoord zou plegen. Dan zat ik echt even te denken, moet ik nu zeggen “ja” zou ik dan iets vluggen mogen gaan of meer kans maken dat ik mag gaan. 

De volgende dinsdag belde ze me, ik had een afspraak met een psychiater, een maand later..

Nu vandaag is het nog twee weken, ik weet niet of ik nog zolang kan wachten. Daarom gebeld naar de dienst van de psychiatrie van Ghuislan in Gent. (Daar is er een dienst 24/07 staat er op de site). Daar kregen we te horen dat de dokters geen nieuwe patiënten meer aannemen.. Er was misschien wel een dienst die er meer over wist, we werden doorverbonden naar die dienst, daar moesten we naam en nummer zeggen en gingen ze ons terugbellen.

Ik ben benieuwd..

Zou je al je met een gebroken been naar spoed gaat ook te horen krijgen, kom binnen een maand eens terug?

Er is iets kapot in mijn hoofd

Er is iets kapot in mijn hoofd.. Zo voelt het toch. Iets kapot dat niet meer kan hersteld worden.

Het is lang geleden dat ik nog heb geblogd. Ik wou wel maar het lukte me gewoon niet, het is alsof er iets is geblokkeerd in mijn hoofd.

In de tweede week van de kerstvakantie gingen we naar Brugge even weg van alles. Ward en ik, wij met twee op hotel, zich van niks aantrekken. Ik keek er echt naar uit.

Toen we aankwamen in Oostende (we gingen eerst naar Oostende voor 2 nachtjes) begon het, we zaten in een hele leuke kamer die groot was. Ward was heel enthousiast over de kamer, ik moest een uur op bed liggen om te bekomen. Alles leek heel vreemd, het was te groot, alles leek niet echt, het was alsof ik een droom was (geen mooie droom). Heel de vakantie was ik een zombie, had ik superveel last van derealisatie/depersonalisatie en dissociatie. Iets waar ik voordien wel al last van had gehad maar nooit zolang. Dit duurde een dag en de volgende dag was het beter. Nu was het gewoon heel de vakantie lang.

5979_10208143962535067_8967675885802032004_n

In Brugge hadden we een wandelingetje gedaan, de volgende dag zei Ward iets over het wandelingetje en ik wist zelf in het begin niet meer dat we hadden gewandeld.

Op oudejaar gingen we naar huis. De woensdag de 30ste heb ik gebeld naar mijn mama (die wat verder in Oostende was, wij waren ondertussen al in Brugge). Een noodkreet, ik moest hulp hebben, het kon zo niet verder. Ward belde naar het centrum van Geestelijke Gezondheidszorg, we moesten de maandag erop bellen voor een intake gesprek, om te weten of ik mocht gaan of niet. Dit leek me nog te lang, ik kon niet meer wachten tot dan. Dan gebeld naar mijn vroegere huisarts, de dag zelf nog geweest. Ik kreeg terug sertraline, deanxit (een angstremmer om de periode te overbruggen tegen dat de Sertraline werkte) ik kreeg ook nog een middel voor als ik een paniekaanval had. Dan terug naar Oostende om mijn mama af te zetten en naar Brugge. De avond zelf nog het middel voor de paniekaanvallen moeten nemen, was volledig weg van de wereld en volledig gederealiseert/gedepersonalisseert. Het hielp wel om me rustig te maken.

De 31ste op oudejaar nog eens het pilletje genomen (denk ik) herinner me het niet meer zo goed.

De week erna had ik examen. De pilletjes begonnen te werken, (ik kon terug functioneren). De angst zelf was zeker niet weg maar was wel wat geremd, het was wel heel lastig omdat de angst in me zat en ik ze niet kon uiten.

Grote week later ongeveer gestopt met Deanxit wegens bijwerkingen. Had stijve handen en kon niet goed meer slapen. De dag nadat ik gestopt was met de Deanxit ging het beter met me, ik kon me beter uiten en vertelde meer.

De examen heb ik gemaakt, geen idee hoe mijn punten zullen zijn. Volgende maandag weet ik meer.

Nu gaat het nog altijd niet goed met me, ik functioneer terug maar ik voel me een zombie, ik voel me opgesloten in mijn hoofd. Ik heb constant vreemde angsten. Ik herinner me vaak op een dag dingen uit een droom (denk ik) waar ik dan angstig van wordt. Alles voelt niet echt, het voelt alsof mijn persoonlijkheid verdwijnt, het voelt alsof de mensen rondom me niet echt zijn. Ik weet maar half of ik leef of dood ben. Het voelt alsof al mijn gevoel weg is.

Binnen twee dagen heb ik een afspraak met een cognitieve gedragstherapeut in Gent. Ik hoop dat dit me kan helpen.

Ik ben alvast heel blij dat ik dit heb kunnen bloggen.