rTMS het vervolg

Ondertussen al wel wat gebeurd. Dinsdag was het de tweede rTMS sessie, een heel verschil met maandag,die bril deed niet meer zoveel pijn, de verpleegster stelde me super goed op mijn gemak (we waren te laat door de bus en hadden wat stress maar ze kon de stress direct wegnemen).

Na de rTMS voelde ik me nog altijd wel vreemd en angstig (zit nog altijd in depressie dus zal daardoor wel komen denk ik).

De derde dag, het was weer dezelfde verpleegster als de eerste dag. Deze dag was echt niet leuk. De bril werd al een hele tijd vooraf op mijn hoofd gezet. De bril deed terug super veel pijn (het moest spannen zei ze). De verpleegster was super onzeker. Ik lag daar al die stoel en kon me niet bewegen ik hoorde achter mijn rug “Dat gaat hier niet hoe moet dat hier”.

Toen heb ik recht gesprongen en gezegd “hoe moet ik jullie vertrouwen jullie zeggen heel de tijd dat het niet gaat”. Ze hadden wat geschrokken en zeiden dat het wel goed komt. Dan terug proberen heel rustig te worden en 40 minuten heel stil te liggen met super veel pijn en paniek.

Woensdag avond was ik helemaal in paniek ik wou niet terug naar dat martelkamertje. Ik zag het echt niet zitten maar wou toch geholpen worden. Dan samen met mijn mama en Ward beslist om donderdag niet te gaan. Mijn mama ging bellen naar de neuroloog en eens vertellen over de ervaring van de afgelopen dagen. Die avond heb ik dan toch nog wat kunnen rusten.

Gelukkig was het mijn neurologe aan de telefoon waar ik ook naartoe ga voor mijn migraine. Ze snapte ons heel goed en zei dat het heel goed was dat ik donderdag niet was geweest anders zou ik er nog een trauma aan over houden zei ze. Dan zei ze om vrijdag ook niet te gaan. Ik had met haar een afspraak zaterdag voor de migraine dan gingen we eens bespreken hoe het verder ging.

Dat was dus gisteren. De neurologe zei dat ze zouden kijken dat het altijd die goeie verpleegster ging kunnen zijn of een andere die me ook gerust kon stellen. Ze zei ook dat ik vooraf een pijnstiller mocht nemen. Ze gingen ook kijken om in het begin de intensiteit van de machine wat lager te zetten.

Nu moest ik beslissen, doorgaan of toch niet. Nadat ik te horen kreeg dat als het echt niet ging ik dan nog altijd mocht stoppen heb ik beslist om toch door te gaan.

Als ik nu nog moet beginnen met medicatie dan duurt het ook nog een tijdje tegen dat het werkt en dan heb ik weer de bijwerkingen (waarvoor ik onder andere gestopt ben met medicatie).

Dus morgen ga ik terug. Duimen jullie mee?

 

rTMS dag 1

Vandaag de eerste sessie rTMS achter de rug. Eerst nog een MRI scan laten nemen. Het duurde lang voor ik in de MRI mocht en voor ik de usb stick kreeg met mijn hersenen erop (ja dat kan op een USB stickje van 8GB tegenwoordig).

 

Een uur later dan gepland naar de eerste rTMS sessie of moest ik eerst EEG laten doen? Dit was even niet duidelijk, ze spelden van alles vast aan mijn rechterhand. Na te vragen wat ze gingen doen kreeg ik te horen dat ze eerst testjes gingen doen om te weten aan welke intensiteit mijn hersenen vatbaar zijn voor de behandeling.

Erna kreeg ik een soort bril om te weten waar je hoofd staat in de ruimte, wat dan weer in 3D op een computerscherm getoverd werd (enfin, ik betwijfel nog steeds of die bril nodig was om mijn hoofd in die kamer te vinden… 😉 ). Die bril duwde keihard tegen mijn hoofd! De sessie was nog niet begonnen of ik had al hoofdpijn.

De eerste sessie begon. Treintjes van 5 seconden hamerslagen op je hoofd (er werd mij verteld dat het ging voelen alsof er iemand met een potlood op je hoofd tikt). De hamerslagen lijken mij toch beter verwoord. Vervolgens 30 seconden rust.

Na tien minuten, denk ik want er stond geen klok en ik had geen horloge aan, begon de pijn zo hard te worden dat de tranen uit mijn ogen kwamen. Er werd even gevraagd of het nog verder zou gaan. Ik wou de sessie afmaken dus ik zei ja!

Na twintig minuten begon het tikken wat minder pijn te doen. Ik kreeg dan wel veel pijn aan mijn rug, nek en hoofd omdat ik niet mocht bewegen. Uiteindelijk kwamen de verlossende woorden… “Het is bijna gedaan!”, wat was ik blij toen het écht gedaan was!

Erna nog naar de EEG, wat vieze geleidende gel in mijn haar. Ik moest ontspannen (wel moeilijk als de deur open staat, je de hele tijd mensen hoort én er een bouwwerf onder je is) maar ik deed mijn best.

Dan naar huis, bekomen van een hectische dag en nadenken of ik dit morgen wel nog wil. Volgens de dokter zeggen de meeste mensen dit na hun eerste sessie…

Het moet ook niet allemaal negatief zijn. Ik voelde me er na wel een paar uur beter, toeval of niet? Ik heb beslist toch door te gaan. Ik wil terug de oude ik zijn.

Morgen vertel ik hoe dag 2 verliep.