Op een dag..

Vandaag had ik niks te doen,.. Een dagje rusten en op mijn gemak zijn? Jammergenoeg niet. Een schets van mijn dag:

Ward moet hier vertrekken om 06.15. Om 05.45 staat hij op. (na verschillende wekkers die al zijn afgegaan). Ward gaat naar het toilet en naar de badkamer, ik lig in bed en kijk naar de klok. 06:05, oei moet hij niet bijna vertrekken? Ik sms Ward. Hij heeft nog tijd zegt hij. (ondertussen 10 minuten “dwangen” met de gsm).

06.15: Oei nu moet hij toch echt wel al vertrokken zijn, ik vraag of hij nog even komt. Een paar minuten later hoor ik de deur opengaan. 10 minuutjes later vertrekt hij. Ik check of ik hem hoor de trap afgaan. Ik hoor alleen maar Ward lopen op het eerste stuk van de trap. Ook hoor ik de deur niet toegaan.

“Nu niet ongerust zijn Marie, wacht nog een aantal minuutjes”. Zeg ik tegen mezelf. De ongerustheid is groter, ik ga naar beneden. Kijk in de badkamer, zie niks. Toch ben ik nog niet gerust. Ik zet het raam open en moet er half door hangen om te zien of ik zijn fiets nog zie staan. Zijn fiets is weg, ik ben wat gerustgesteld.

Nog een aantal keer het raam aanraken (terwijl ik er nog half door hang) en ik ga naar bed. (met alles nog eens goed aan te raken natuurlijk).

Rust nu kan ik slapen, zou je denken. Jammergenoeg lig ik nog wakker te piekeren en wordt ik ongerust, hoe komt het nu dat ik de trap niet heb gehoord. Ik hoor allerlei geluiden ondertussen, enge geluiden volgens mij. Ik ben niet op mijn gemak. Ik check Facebook nog wat, zorg dat ik wat afgeleid ben en dwang natuurlijk nog met de gsm. (goedleggen, knopjes drukken, smsen bekijken en zorgen dat ik mijn ogen sluit als ik alle namen van mensen die smsen hebben gestuurd en vanboven staan op hetzelfde moment zie terwijl ik mijn ogen sluit). Stel je voor dat ik iemands naam als laatste zou zien?

Rond 7:30 kan ik toch nog in slaap vallen. Tot rond 08:30 dan wordt ik even wakker ik ga naar het toilet en check ik toch nog even of Ward niks heeft laten weten.

Ik val in slaap tot de wekker gaat, om 09:00. Dan nog constant slapen/wakker zijn terwijl de wekker af en toe gaat. Uiteindelijk beslissen om op te staan rond 11:30.

Eten is het eerste wat ik doe, gelukkig kan ik toch al wat meer eten. Tijdens het eten kijk ik naar de rest van Telefacts en bekijk ik nog twee afleveringen van “Zo man zo vrouw”.

14:00 beslist om toch in actie te schieten: begin wat huishoudelijk werk te verrichten. Doe mijn kleren aan en fris me op.

Rond 15:30 ga ik naar buiten, zakken bloem voor brood halen. De zon schijnt, het licht is zo fel. Ik voel me een zombie, het is alsof de wereld rond om mij beweegt en ik niet. Beslist om een drankje te kopen en de Flair en me wat buiten te zetten in het zonnetje. Ik voel me nog altijd niet goed.Ondertussen na een aantal smsjes te hebben gestuurd naar Ward, probeer ik hem eens te bellen, ik krijg een berichtje terug. “Ik bel je zo”. Tien minuten later belde hij nog altijd niet. Ik ga ondertussen achter bloem voor brood. Ik heb het eerste sociale contact van de dag. Het voelt raar. Na een kleine 20 minuten bel ik zelf naar Ward. Lichtjes paniekerig (je ging zo terug bellen?).

Hij was nog onderweg (hij belt met een oortje). Ik ga al naar huis, ik begin dit boogpostje te schrijven.

Ward komt binnen, ik wil hem direct knuffelen. Hij doet zijn rugzak af en opeens stoot hij zijn hoofd tegen iets. Hij ligt op de grond van de pijn. Tot mijn grote verbazing kan ik rustig blijven en help ik hem. Ben wel blij dat op dat soort situaties ikzelf nog kan rustig blijven en mijn dwang het niet overneemt.

Wat een dag, hopelijk betert dit toch, want na ongeveer drie weken me zo te voelen mag het wel beteren.

 

Het gevoel van jezelf niet te zijn.

Hallo,

Hier ben ik weer. 2 weekjes gestart met school en stage. Vakantie gedaan. Dwang gedaan (was het maar waar). Neen de laatste weken (vooral de laatste week) is enorm zwaar geweest. Op kwestie van dwanggedachten maar ook op kwestie van angsten, paniekaanvallen, huilbuien, sippe gedachten. Het is alsof het is langzaam is ingelopen en het steeds meer van me vraagt. Telkens probeer ik er terug bovenop te klimmen maar het is moeilijker en moeilijker.

Voor de dwanggedachten die nu sterker aanwezig zijn dan ooit, omdat ik zo hard werk aan mijn handelingen heb ik gelukkig therapie. De dwanggedachten zijn soms echt vreemd. Als er iets is waar ik geen logische verklaring voor kan hebben dan zoekt mijn dwang er iets achter. Smaakt het water raar, dat is het wel vergiftigd of zit er iets raar in. Al zo een gedachten. Soms heel erg vermoeiend.

Mijn angsten en paniekaanvallen overvallen me soms. Soms is het allemaal te veel en kan ik niet meer, schiet ik in paniek, vraag ik me af wat er met me aan de hand is en “flip” ik  helemaal. Tot ik weer tot rust kom en er terug probeer voor te gaan (hoelang hou ik dat dan nog vol vraag ik me af?).

De huilbuien en sippe gedachten vind ik nog het vervelendste van al. Omdat ik dat gevoel helemaal niet wil. Ik vecht er tegen, de ene kant van mijn hoofd wil het niet, de andere kant is gewoon sip zonder reden. Alles lijkt soms zo lastig. Rechtstaan, vertrekken naar school, water gaan halen, playmonews maken. De leuke dingen lijken niet meer leuk. De tijd lijkt zo traag vooruit te gaan.  Die gevoels zijn echt gevoelens dat ik echt haat. Ik wil dit niet! Echt niet!

Ook heb ik soms het gevoel gewoon mezelf niet te zijn. Alsof ik “droom”. Alsof ik hier niet  ben. Dit is echt een enorm akelig gevoel.

Gelukkig, is de kans groot dat ik weet hoe het komt. Ik heb sinds een grote week (wanneer het erger is geworden) verhoogd met de medicatie voor mijn migraine (topiramaat) dat ik dagelijks moet nemen.  Sindsdien heb ik bijvoorbeeld ook bijna geen eetlust meer en eet ik bijna niks meer. (ik moet mezelf verplichten anders wordt ik ziek). Dit is ook één van de bijwerkingen maar als je verder leest dan zijn de bijwerkingen:

Meer dan 1 op 10: Depressie (nieuw of verergering), verstopte neus, loopneus of keelpijn, misselijkheid, diarree

Vaak (kan tot 1 op de 10 personen treffen): Angst, prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, verwardheid, gedesoriëntateerd zijn, gebrek aan eetlust, verminderde eetlust, hoesten, 

Er zijn nog zoveel meer bijwerkingen maar die die ik heb heb ik genoteerd. Dit zou zoveel verklaren. Ik hoop echt wel dat dit het is. Ik heb ondertussen gebeld naar Neurologe en ze zei dat ik moest de verhoging moest blijven stoppen (wat ik al gedaan had). Normaal zou ik dan volgende week verbetering moeten voelen. Zo niet  (of krijg ik terug veel migraine) dan moet ik terug bellen om nog te verminderen en dan eventueel af te bouwen en te kijken voor een ander middel.

Zo dit was het zo wat, was een lange blog maar het moest even van me afgeschreven worden. Niet gemakkelijk om dit zo te delen met iedereen maar zo weten jullie ook waarom ik me de laatste tijd wat “afweziger” gedraag.

Marie

Eerste lesdag

Vandaag was het voor mij mijn eerste lesdag.

Die liep over het redelijk vlot maar ik heb wel schrik gekregen voor de komende tijd.
Ik was heel blij om mijn vriendinnen  terug te zien (iets wat ik in mijn vorige scholen niet kon zeggen). Dus bedankt ! 🙂
De eerste les was wat saai maar ja het is school wat verwacht je.
In de namiddag was het wat interessanter, de les ging sneller voorbij de leerkracht betrok de leerlingen bij de les. Tot hij zo een raadsel gaf dat we samen moesten oplossen door middel van samenwerken. Het was iets redelijk wiskundig en ik voelde dat mijn dwang er op ging inspelen en ik er heel de tijd obsessief ging mee bezig zijn. Dus hield ik me wat afzijdig ervan. De klas werd drukker en drukker en ik probeerde steeds meer prikkels te filtreren.
Toen de les bijna gedaan was moesten we de namen opschrijven van de klasgenoten en kort erbij schrijven hoe ze zich hadden gedragen tijdens de discussie.
Ik had dat gedaan (zou dat zelfs niet mogen niet doen van mijn dwang denk ik) maakte mijn boekentas en stond recht.
Ik hoorde de leerkracht vragen aan alle andere leerlingen of ze het hadden opgeschreven (die hadden ook al hun boekentas aan) een paar zeiden neen, dat vond hij niet zo leuk.
Hij vroeg het aan mij en vroeg of hij het mocht zien. Ik boekentas open blaadje zoeken.. Vroeg hij dit nu echt alleen aan mij? Was dit omdat ik stil was tijdens de “discussie”? Bedankt voor het vertrouwen dit is wat ik dacht.
Dit heb ik altijd wat op deze school. Als ze mij iets vragen dan is het zo iets. Kunnen ze me gewoon niet proberen te betrekken in de les?
Binnenkort hebben we een vak waarin het gaat over ADHD/autisme en andere leerstoornissen. Ik zou hun graag mailen en vragen of ze aub ook Tourette en dwang willen zeggen in hun cursus (het komt evenveel voor als autisme en ADHD). Ik weet nog niet of ik het ga doen. Schrik dat ik ga bekeken worden al iemand die aandacht nodig heeft maar als ze leren over ADHD en autisme waarom dan niet over Tourette?
Ook wou ik hun mailen over het tv programma dwang. Het kan misschien interessant zijn voor hun lessen en om in beter te snappen maar om dezelfde reden heb ik dit niet gedaan.
Misschien moet ik hun maar eens mijn blog doorsturen.