Vakantieplanning

Vakantie, normaal iets waar ik altijd enorm naar uitkijk. Nu ook hoor maar toch was in het begin anders. Ward heeft werk gevonden, waar ik natuurlijk heel blij voor ben maar ik had opeens schrik. 2 maanden, vakantie, ik zag het voor me als 1 groot zwart leeg gat. Waar ik niks te doen ging hebben, eenzaam en alleen zien. De paniek kwam op, de dwang werd erger. Een moeilijke periode.

Ik wou niet opgeven, ik wou dingen plannen, dingen doen, zodat ik niet te veel alleen thuis ging zijn. Dus begon ik voor het eerst in mijn leven te zoeken achter een vakantiejob. Die ik heb gevonden. Ik mag 2 weken kampen begeleiden bij broeBEL kampen iets wat ik enorm zie zitten ook mag ik daar een workshop begeleiden.
De rest van de weken waren snel opgevuld met eens gaan naar Lokeren naar mijn nichtjes, een naar mijn ouders, daguitstapjes en Ward kon ook nog 4 daagjes verlof nemen, dus kunnen we toch nog een aantal daagjes weg. (waar ik enorm naar uitkijk).

Dus uiteindelijk zit heel de vakantie nu bijna vol (tot mijn verbazing en opluchting).

Zal toch blij zijn dat volgende vakantie Ward wat meer verlof zal hebben đŸ™‚

Medicatievrij

Sinds gisteren neem ik niks meer van medicatie. (Buiten Topiramaat voor de migraine, De Pil en  Bilastine voor mijn hooikoorts niet meegerekend).

Anti-Depressiva neem ik niet meer. Ik nam al Anti-Depressiva vanaf ik 11 jaar was. Ik heb dan overgeschakeld naar een ander middel maar heb nooit zonder gezeten voor zover ik weet. Ik neem geen Anti-Depressiva voor depressiviteit maar voor OCD. Daarom moest ik altijd een hoge dosis nemen, Anti-Depressiva kan werken bij OCD maar werkt maar in vanaf 100 mg.

prozac-dont-worryIk heb dosissen genomen tot 300 mg (terwijl de maximum dosis 200 mg was). De dwang die was wel beter maar ik was een zombie. Dus veel levenskwaliteit had ik niet.

Of ik op mijn 11de niet te jong was voor Anti-Depressiva? Geen idee. Misschien wel, misschien niet. Wat ik wel weet is dat ik toen al ontzettend veel dwang had en dat het een hulpmiddel was.
Wat ik ook weet is dat het niet makkelijk is om na ongeveer 10 jaar “af te kicken” van medicatie. Dus aub denk goed na, overweeg het goed, als je medicatie heeft aan je kind. Want het is niet makkelijk om “af te kicken”.

Ik ben benieuwd hoe het nu zal gaan…  Niet dat het zoveel verschil zal maken want ik kwam van 25 mg maar het is vooral mentaal. Na ongeveer 10 jaar “niks” meer nemen van medicatie. Zal ik de wereld anders bekijken? Zullen er meer prikkels binnenkomen? Zal ik veel moeten vechten tegen mijn dwang? Zal het makkelijker of moeilijker gaan? Wie zal het zeggen….