Twijfels

Morgen ga ik naar de psychiater, de psychiater die gespecialisseerd is in OCD. Ik merk de laatste tijd dat mijn medicatie (sertraline) niet echt meer werkt. Of nooit gewerkt heeft. Ik neem ze nu al een jaar of 2 (ervoor nam ik citalopram, maar daar ben ik mee gestopt, nadat er in het nieuws was dat er risico was op hartproblemen).

Bij de sertraline ging het goed en dan weer slecht en goed en dan weer slecht (eigenlijk zoals mijn Tourette en OCD al heel mijn leven is. Dus dan zat ik te denken, misschien doet die sertraline wel helemaal niks? Misschien had ik helemaal geen ocd en angst als ik geen medicatie neem? Misschien wordt die angst wel gemaakt door de medicatie? Ik heb allessinds bijwerkingen die ik voor ik medicatie nam niet had. Ik heb veel deja-vu’s, voel me vaak raar, dromerig, daardoor krijg ik ook meer dwang. Wat ook niet goed is natuurlijk.

Ik weet het allemaal niet meer. Mijn ocd is ook helemaal anders dan bij echt OCD. Doordat het Tourette gerelatteerd is en meer drang is dan dwang. Mijn psychiater is vooral OCD gericht en ik denk dat ze niet echt gelooft dat mijn Tourette nog aanwezig is “Ik heb je nog niet zien ticcen, in het gesprek met mij”. Ik probeer dan uit te leggen dat dit niet zo werkt, dat tics kunnen onbewust uitgesteld worden. Maar voor haar is OCD OCD en Tourette Tourette en tourette is vooral zichtbare tics altijd en overal. Dat vind ik zo jammer. 🙁 Luisteren naar de patiënten is zo belangrijk en even afwijken van de theorie in de oude studieboeken en het hokjesdenken in de psychiatrie?

Ik weet het niet meer…

Het verhaal van Mister T

Een maand geleden zei ik nog tegen mijn vriend “haken, daar zou ik nu nooit aan beginnen, veel te veel pruts werk”. Een week later kreeg ik voor mijn verjaardag het boek “Prettig gestoorde Amigurumi’s” van mijn zus. Ik bladerde in het boek en was direct verkocht, eigenlijk al vanaf ik de titel van het boek las. Prettig gestoord ben ik ook wel wat. Mijn zus legde uit dat haken niet zo moeilijk is, het enige wat je moet kunnen is tellen. (Daarna schoten we allebei in een lach, want rekenen kan ik echt niet en door mijn Tourette en Ocd heb ik teldwang).

Welk figuurtje mij direct aansprak was “angsthaas”. Het verhaaltje erbij was zo mooi, ikzelf ben ook een angsthaas, maar heb jammergenoeg niet zo een lange oren.

Ik begon eraan, met zweten en zwoegen, met tellen en hertellen, en ticcen en dwangen. Maar ik vond het leuk, verslavend ook. Gisteren waren alle stukjes klaar. Vandaag heb ik alles er aan genaaid en is hij klaar. Hij heeft nog wat schoonheidsfoutjes, maar hij ziet eruit alsof hij al platgeknuffeld is en dat heeft wel zijn charme vind ik.

Ik ben er dan ook heel trots op, ondanks al mijn tellen en hertellen en ticcen tijdens het haken is het mij gelukt!

Hier is hij,

Mister T(ourette)

Mister T(ourette)