dipjedagje

Vandaag, heb ik wat een dipje dagje. Ik weet niet hoe het komt, alles wordt wat teveel denk ik, het dagelijkse gevecht tegen de tics en dwang. De angsten, de vermoeidheid. Het onrecht…

Nochtans, gisteren en vandaag mocht ik gaan werken, op mijn oude stageplaats, wat heel leuk was. Maar als ik thuiskom, val ik wat in een gat. Ik heb niet veel zin om iets te doen, buiten is het zo donker. Dus dan maar binnen blijven op de computer. Maar daar geraak je gefrustreerd, omdat er geen reacties komen, op de mails die je zond met Iktic. Omdat er nooit iemand op Twitter reageert. Omdat je voor de 10000 keer je mail aan het checken bent, om te controleren, of er toch nog niemand zou kunnen geantwoord hebben.

En dan nog dat constante opboksen, tegen anderen. Die je niet willen geloven, die denken dat je een aandachtshoer bent. (ik noem geen namen, anders wordt dat weer tegen mij gebruikt). Al dat gepest, zwartgemaakt.

Het blijft lastig, om verder te doen, met de bekendmaking van Tourette.

Oh en wedden, dat ik nu op de 5 minuten ga kijken, dat er al reactie is op dit blogberichtje…

 

Zucht