De leerkracht die kinderen bang maakt.

Vroeger geloofde ik bijna alles: de wereld is wel duizenden keren vergaan, de kettingmails die je kreeg via “Hotmail”, verhalen over geesten… Ik wist ergens wel dat de kans dat al die “dingen” gingen gebeuren heel erg klein en zelfs onbestaand waren. Maar toch was de angst te groot en “geloofde” ik dat het verschrikkelijk slecht af zou lopen.

Zo was er in het eerste middelbaar een leerkracht die Nederlands gaf. Hij was zelf bij de “vissen” zoals wij dat zeggen. Hij was dus van de Christengemeenschap. Op zich geen probleem, iedereen heeft recht op zijn eigen menig. Die leerkracht geloofde ook sterk in geesten. Op zich is dat ook geen probleem, en als het al een probleem was, dan was het het zijne.
Maar die leerkracht, vertelde daar over in de lessen…. Vrij vaak zelfs, een enkele keer werd zelfs een volledige les toegewijd aan geesten.

Hij vertelde dan allerlei voorbeelden “dat hij zelf had meegemaakt”. Je mocht nooit geesten oproepen, want er kunnen hele slechte tussen zitten, je met messteken in je rug steken, je zag ze niet maar voelde alleen de pijn, ze konden je verlamd maken, enz enz…

Ik had daar erg veel schrik van, waardoor ik bijna niks meer durfde. Niet langer alleen thuis blijven of gaan babysitten… Die angst heeft een hele tijd geduurd, een groot deel door die leerkracht.

Hoe onverantwoord is dat godverdomme om kinderen van 12/13 jaar hele lessen door zo een verhalen te vertellen?  

Die angst is weg gegaan door boeken te lezen, shows te zien van Gili de illusionist. Wat was ik opgelucht en blij. Dit heeft me er echt heel goed door geholpen. Eindelijk was er een realistische verklaring.

Nu ben ik nog altijd kwaad, teleurgesteld in die leerkracht. Hoe dom moet je zijn om dat aan een groep kinderen te vertellen? Volgens mij deed hij het niet om ons op stang te jagen, maar echt om ons te waarschuwen. Hij geloofde er zelf veel te veel in.

Maar toch zoiets doe je niet. Zeker niet jaar na jaar, telkens als er nieuwe leerlingen in je klas komen, die nog maar net van de lagere schoolbanken komen…

Vinden jullie ook niet?

Godverdommemiljaardedju!

Het gaat eigenlijk redelijk met mij, ik zou zelf durven zeggen goed, erg goed. Maar ik durf ook niet teveel zeggen dat het goed gaat (houd hout vast).

Maar als ik zo mijn blogpostje teruglees, van januari tot juni. Dan besef ik dat het echt wel goed gaat met me.  Eigenlijk heb ik de “klik” gemaakt toen ik op reis was in Oostenrijk De eerste week ging het niet zo goed (nochtans was het vakantie). Maar toen heb ik niet toegegeven aan mijn dwanggedachten/handelingen. Dat was een half uur wenen en op mijn tanden bijten van angst. Maar dit heeft veel gedaan. Erna ging het een stuk beter met me. De angst ging sneller weg, had minder neiging om te dwangen. Als ik vroeger  24 uur op 24 uur dwang had, dan is dit nu 8 uur per dag, wel meer op de achtergrond. Op momenten als ik mijn kleren moet kiezen, is het wel terug sterk aanwezig. Maar ik ga ervoor!!!!

Ik ben best wel trots op mezelf! Ja dat ben ik! Godverdommemiljaardedju! (zelfzekere Marie)

Ik mag toch wel trots zijn he netouchepas lezertjes? (onzekere Marie)