Mijn leven met nood aan bevestiging.

Zonder bevestiging kan ik niet leven, ik heb er erg veel nood aan en op verschillende manieren. Een daarvan is constant zekerheid moeten hebben. Zeker moeten weten dat er niks “ergs” zal gebeuren. Dat ik, of iemand die ik liefheb, geen erge ziekte zal krijgen.

Maar het is niet alleen op die manier dat ik nood heb aan bevestiging. Het is ook zo dat ik erg veel nood heb een positieve bevestig. Als ik geen reactie krijg op iets waar ik ”tevreden” over ben, geef ik het heel snel op en heb ik er helemaal geen zin meer in. Dit is ook zo op school. Als ik geen bevestiging of reactie krijg op een werkje dat ik maak of op iets over mijn Tourette dat ik doorstuur, dan denk ik al snel dat de leerkracht niet van mij moet weten. Ik heb dan helemaal geen zin meer om mijn ”best” te doen. Maar als iemand dan terug positief reageert op iets (dit kan dezelfde persoon zijn) dan ben ik ook snel weer tevreden. Ja ik weet het, het is ingewikkeld! 🙂

Ik heb ook al een paar keer getwijfeld om mijn blog te verwijderen na een paar negatieve reacties. Maar toen ik al de steunende reacties zag (op die negatieve reactie) had ik wel weer superveel zin om door te gaan. Zo kijk ik ook om de 2 uur of er geen reactie komt op mijn blog en hoeveel bezoekers ik heb. 😉 Ahja, ik heb er al mee leren leven! 🙂

Mijn meest voorkomende dwanghandelingen en gedachten.

Dwanghandelingen:

 

-Dwangdrinken (1,2,3,4, hoofd tegen muur doen, 1,2,3,4, hoofd tegen muur Fles op grond zetten, 1234 Ward aanraken, 1234 Ward aanraken fles op grond zetten, 8 maal grond aanraken)

-Voeten in en uit bed doen. (1,2,3,4 hoofd op kussen doen 1234 in bed)

-Hoofd tegen muur doen (Verschillende keer tellen, altijd opnieuw)

-Neus 8 maal snuiten, terug 8 maal enz… Dan 8 maal onder kussen leggen.

-8 maal onder mijn kussen kijken

-8 maal de klok moeten zien.

-Handen achter rug doen = erna neus aanraken (verschillende keer 8 maal)

-Als ik op tapijt loop 8 maal “trappelen”

-8 keer teruglopen om iets te zien

-Bij veel dat ik aanraak 8 maal “tikken” op de grond

-Bij het schrijven veel opnieuw moeten schrijven

-Mijn schouders opspannen, handen achter rug doen en neus 2 of 8 maal aanraken

-8 keer doorspoelen

-Wc papier verschillende keren nemen

-Licht aan en uit doen (normaal 2 keer, soms 8 keer als ik het per ongeluk 9 keer doe dan moet ik het 28 maal doen)

 

-En nog zoveel meer

 

Dwanggedachten

 

-Een bepaalde situatie perfect kunnen voorstellen. Tot in Detail. (Verschillende malen op een dag)

 

-Denken ”bewegen, gat sparen” Dit komt ook doordat ik zo een situatie moest voorstellen, “namelijk dat mijn nichtje aan het bewegen was in haar buggy omdat ze blij was om me te zien, een gat die in mijn jas was, en iemand die iets zei over music for life, dat ze niet meer gingen kunnen sparen, omdat ze nog niet wisten wat het volgende jaar ging zijn” Allemaal erg onnozele gedachten, maar dit denk ik minstens 100 maal op een dag, gelukkig moet ik die situatie niet meer perfect voorstellen en lukt het me om gewoon de woordjes te zeggen.

 

-S’avond heb ik ook een erg vervelende dwanggedachten die ik moet denken, die gedachte komt uit een droom die ik ooit had over dood. En nu moet ik dat iedere avond verschillende malen denken. Dit vind ik de meest lastige gedachte omdat ik er erg angstig van kom. Zeker als ik niet “juist denk”

 

-Soms komen gewoon uit het niets gedachten in mijn hoofd op, zoals ”dood” of ”kanker” of een oud omatje of opatje (die zijn oud en gaan sneller dood)

Dan moet ik telkens dwangen. Dat kan gaan van handen achter rug en neus aanraken tot mijn voeten terug uit bed doen, waardoor ik heel mijn dwang, opnieuw moet herhalen.

 

-Ik denk dat dit ongeveer alles is van dwanggedachten, maar dit zijn er meer dan genoeg. Die gedachten zijn voor mij het lastigste, omdat ik ze niet zomaar kan tegenhouden. Mijn dwanghandelingen kan ik makkelijker tegen houden, in de les ofzo. Maar die gedachten komen altijd terug.

1ste schooldag.

Vandaag starte ik opnieuw met school, ja opnieuw, door mijn klierkoorts heb ik moeten stoppen na 2 weken les. Gelukkig werkt onze school in Modules en ben ik maar een half jaar kwijt in plaats van een jaar.

Maar mijn “eerste” schooldag verliep niet super. En neen dit kwam niet door de leerlingen, leerkrachten, of de school Integendeel…

Oké, oké ik ben weer rond de pot aan het draaien. Maar ik schaam me er gewoon heel erg over.

 

Dus, mijn lief had vandaag examen Word, hij is daar goed in, dus hij heeft ook snel gedaan (was mijn redenering toch). Om kwart na 8 begon zijn examen, ze moeten minimum een half uur blijven. Kwart voor 9 was het, toen ik al op mijn gsm begon te kijken. Nog geen sms, hij zal misschien nog iets moeten halen in school, of iets vragen dacht ik. Om 9 uur, nog altijd geen sms… Hmm toen werd ik toch wel ongerust, mijn maag keerde, ik werd er letterlijk “ziek”  van ik vroeg aan de leerkracht van dit lesuur of ik even naar toilet mocht, omdat ik me niet goed voelde. Dat was ook niet gelogen… Toen ik bij de toileten was, belde ik mijn mama, om geruststelling te vragen. Ze vertelde me dat ze 1000 procent zeker was dat er niets gebeurd was. Ergens geloofde ik haar wel, maar mijn gevoel van ongerustheid zorgde dat ik niet realistisch meer kon denken. Ondertussen was ik daar al een kwartier, ik besliste om terug naar de klas te gaan (of toch tenminste bij hun deur te gaan staan). Toen belde mijn mama me nog eens om te vragen of ik misschien naar een leerkracht kon gaan, of het kon vertellen tegen iemand van de klas.Ik zei dat ik dit niet durfde. Omdat ik me te veel schaamde. Net op dat moment, terwijl ik aan het telefoneren was, passeerde er een leerkracht. Die vroeg me of ik toestemming had om te bellen. Ik besefte niet wat ze zei, omdat ik zodanig paniekerig was. Al snel had ze door dat het niet goed met me ging. En nam ze ik mee naar een bureautje waar ik even kon ”bekomen”. Ondertussen was het al 10 uur, “hij moest al een kwartier gedaan hebben, de max tijd is 1.30 min”. Dat zinnetje speelde zich constant af in mijn hoofd. De leerkracht die ik naar daar gebracht had, stuurde ik naar de leerlingenbegeleiding. Door de leerlingen op de speelplaats; die nu pauze hadden, liep ik. Mijn wenend gezicht proberen te verstoppen. Die weg van het ”bureautje” naar de leerlingenbegeleiding leek wel eeuwen te duren. Ik had het gevoel dat iedereen naar me keek. Toen ik “eindelijk” aan kwam, heb ik mijn verhaal gedaan. Ik werd goed opgevangen. 5 min later kwam het verlossende smsje van mijn lief, hij was gedaan met zijn examen. Het was een groter examen dat hij had verwacht. Van de leerlingenbegeleider mocht ik even bellen naar mijn lief. Hij stelde me gerust, ik voelde me ergens wel opgelucht dat alles oké was. Maar ik voelde me ook zo leeg, uitgeput, totaal energieloos. Ik wil dit niet meer, dat ongerust zijn. Het is niet meer leefbaar.