TRIIIIIIIING TRIIIIIIIING telefoon gaat… Paniek

Als de telefoon gaat en ik ben ik altijd wat ongerust… Zeker als mijn dichtste personen niet bij me zijn. Die telefoontjespaniek heb ik als iemand belt later dan 9 uur, vroeger dan 8 uur. Stel je voor dat er iets gebeurt is! Er is wel nog nooit iets gebeurt. Maar mijn gedachten denken dan altijd “Het moet een keer de eerste keer zijn” Domme gedachten!

Zelfs als op mijn stageplaatsen de telefoon gaat (en dat gebeurt wel vaak) Ben ik toch wat op mijn ongemak. Als de leerkracht binnenkomt in de klas om de aanwezigen te tellen, ben ik bang dat ze slecht nieuws zal vertellen. Dus mijn telefoonpaniek gaat wel erg ver!

Poppen hebben ook gevoelens!

De titel klinkt wat gek ik weet het… Maar het is ook wel wat gek.

Al sinds ik kind ben heb ik het gevoel dat beren, poppen en zelfs andere voorwerpen gevoelens hebben. Dit uitte zich vooral toen ik op reis ging en 2 poppen mocht meenemen van mijn ouders (en als meisje had ik wel 10 poppen) Ik kon toen echt niet kiezen welke pop ik meenam. Ik was bang dat de andere poppen zich achter gestoken zouden voelen. En verdrietig zouden zijn. Toen ik terug thuiskwam voelde ik me erg schuldig tegenover de andere poppen (ook al wist ik wel dat ze geen gevoelens konden hadden, en dat het maar fabrieksspeelgoed is) Maar mijn gevoel overheerste van mijn verstand!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik weet ook nog goed toen ik een jaar of 14 was, had mijn vader een pop buiten gezet (voor een kerststalletje te maken) En ik voelde me daar echt niet goed bij! Ik was blij toen de pop terug naar binnen mocht.

Inderdaad toen was ik al 14… Het was hetzelfde als toen ik kleiner was (verstand vs gevoel) Nu heb ik dat ook  nog af en toe. Als ik een pop zie liggen op zijn hoofd, draai ik hem om en zet hem mooi recht. Heel erg soms heb ik zelfs medelijden met gewone voorwerpen. Als ik voorbeeld aan het flikkeren (dwangen) ben aan de lichten. Dan zegt mijn lief ”die arme knop” en daar zit ik dan ook mee in. Met een onnozele lichtknop!

Gelukkig gaat dit wel snel over!

 

Mijn Tourette… In ups en downs!

De tweede vraag die ik kreeg , was of er gebeurtenissen waren, die mijn Tourette beïnvloeden. Weeral een erg boeiende vraag!

Tourette is inderdaad een syndroom die in ups en downs komt. Het syndroom is erg gevoelig aan veranderingen.

Ik zal even vertellen hoe het bij mij zit, op mijn zeven, elf en vijftien jaar heb ik een slechtere periode gekend. Mijn Tourette deed dan erg lastig. Op mijn zevende kwam er een opstoot door dat mijn neefje van 15 overleden was aan kanker. Ik was toen erg bang en angstig dat er ook iets met leden van mijn gezin kon overkomen. Om te voorkomen dat er iets zou gebeuren met mijn familie, begon in allerlei dwanghandelingen te doen. Als ik dit dan deed was ik er bijna zeker van dat er niks ernstig zou gebeuren met mijn familie.

Langzaamaan is die angst wat geminderd. Rond mijn elfde en vijftiende heb  ik ook nog een lastige periode achter de rug gehad.  Een echte reden waarom ik het toen lastig had was er niet echt. Of kan ik nu toch niet direct bedenken. Die “lastige” periodes duren meestal een aantal maanden.

Soms is het inderdaad ook dat het beter gaat met mijn Tourette. Als het goed gaat met mijn Tourette, is het meestal omdat ik erg geboeid ben door dingen, het druk heb. Als ik eens niets te doen heb, dan denk “Meneertje Tourette”: Aha nu ga ik wat lastig doen!

Dus eigenlijk heb ik als Tourettertje een erg geboeid leven nodig! 🙂

Kunnen mensen me uit mijn dwang halen?

Onlangs vroeg ik op Twitter / Facebook of er mensen vragen hadden over mijn Tourette of Ocd…

één van de vragen was, of mensen me kunnen afleiden uit mijn dwang! Wat ik een hele goeie vraag vond trouwens! Nu ga ik even stoppen met rond de pot te draaien en ga ik over naar het antwoord.

Ik denk dat het erg moeilijk is om me uit mijn dwang te halen. Vroeger als ik een jaar of 8 was; en mijn ouders wisten nog niet dat ik tourette had, probeerden ze dat ook. Door te zeggen “Kom Marie, we moeten vertrekken” Of “Als je nu meekomt krijg je thuis een ijsje” Bij wijze van spreken. Maar door dat mijn ouders me ”stoorden” terwijl ik aan het dwangen was, was ik mijn tel kwijt. Er had iemand mijn ritueel verstoord en een verstoord ritueel kan nooit goed zijn. Dus moest ik dan helemaal opnieuw beginnen! Dus veel hielp het niet.

Als ik nu dwang heb, lukt het heel soms dat mensen me ”eruit” halen. Soms vraag ik ze zelfs dat te doen. Bv; Op school, vroeg ik dat de leerkrachten me aanduiden om het antwoord te zeggen, als ze zagen dat ik er niet bij was met mijn hoofd (aan het dwangen dus). Niet dat de leerkrachten dat deden maar soit!

Soms vraag ik ook aan mijn liefje dat hij gewoon de waterfles van me af pakt (omdat ik soms ontzettend lang kan dwangdrinken) Als hij dan de fles van me pakt en ergens anders legt, dan helpt dat wel….

Phoebe in Wonderland

 

 

Phoebe in Wonderland… Persoonlijk één van de mooiste films die ik ooit zag!

De film even kort samen vatten: De film gaat over het negenjarig meisje “Phoebe”. Ze leeft wat in haar eigen wereldje, heeft haar eigen belangrijke ritueeltjes en heeft volgens sommigen “ongewenst” gedrag. Kortom ze heeft Tourette! 😉

De ouders weten er geen weg mee, de directeur van de school ook niet. Alleen de theaterlerares Miss Dodger snapt Phoebe.

De film is heel erg mooi en ontroerend, je wordt in het verhaal meegesleurd. Ik vond het jammer dat de film na één uur en veertig minuten al gedaan was! Maar ik heb er wel erg van genoten!

Het verhaal is fictie en de actrice die Phoebe speelt heeft ook geen Tourette. Na de film heb ik wat meer opgezocht over Elle Faning (het meisje dat Phoebe speelt). Elle Fanning is blijkbaar een erg populair kindsterretje. Ik heb al spijt dat ik meer over haar heb opgezocht, heel de magie verdwijnt. Phoebe is niet meer dat teder en lief meisje die ze was in de film.