Klierkoorts, kusjesziekte, zoenziekte, ziekte van Pfeiffer…

 

Noem het hoe je wilt maar ik zal er even meer over vertellen:

Want klierkoorts (zoals ik het meestal noem) is een niet zo gekende ziekte, de mensen weten wel wat het is, of dat denken ze toch… Maar meestal onderschatten ze het!

Ik heb begin februari de diagnose Klierkoorts gekregen… Ik herinner me nog goed hoe het begon, het werd letterlijk op me gesmeten! Ik had die middag nog een rolstoel voortgeduwd. Een paar uur later voelden mijn benen en mijn hoofd loodzwaar aan! Ik ging normaal gezien nog even gaan shoppen, maar zelf dat lukte niet! Zo opeens zoals de klierkoorts uit de luchtgevallen werd! Pief poef paf! En ik was ziek! Een dag later had ik erg veel last van draaien en moest ik constant gaan zitten.

We dachten dat het toch beter was om even naar de dokter te gaan. De huisarts nam bloed, maar hij zei dat het waarschijnlijk klierkoorts was (ik schrok daar wel wat van).

Toen we een paar dagen later belden voor de uitslag, was de diagnose officieel gesteld. Ik had klierkoorts! L

Ik had er wel nog goeie hoop in, want vroeger ben ik nooit echt veel ziek geweest en kwam dat altijd wel goed.

Ik kreeg een ziektebriefje voor twee weken. Twee weken uitrusten en ik ben er door! Dat dacht, of hoopte ik toch.

Sommige mensen merken niet dat ze klierkoorts hebben, ik wou dat ik dat ook had… Maar niets was minder waar! Aangezien mijn lever verstoord was wist ik dat dit een lang probleem voor me zou zijn!

Die twee weken, heb ik constant in bed of in de zetel gezeten!

Gelukkig mocht ik mijn vriendje zijn Wii gebruiken, maar zelf dat kon ik met wat geluk slechts twee keer in de week gebruiken. Alles was zo zwaar. Alles was zoveel maal lastiger!

Naar het toilet gaan was een hele opgave voor me. En hoe ik me juist voelde? Inderdaad: moe, maar niet moe zoals je moe bent ‘s avonds en je merkt dat het tijd is om te gaan slapen!

Ik voelde me vooral fysiek moe. In mijn hoofd wou ik zoveel doen (boek lezen, tv kijken, gezelsschapspel spelen) Maar mijn lichaam wou niet meewerken. Ik moest rusten van mijn lichaam!

Wat ik ook had, was constant het gevoel dat ik in een droom zat! Ik kon erg moeilijk het verschil tussen dag en nacht maken. Als ik wakker was vroeg ik enkele keren of ik wel echt wakker was! Een erg eng gevoel was dat!
 KlierkoortsZo bracht ik de helft van de tijd door!

Best frustrerend ook, want vroeger was ik toch wel constant met iets bezig… Het werden lange en saaie dagen! Ik keek zo uit naar het moment dat ik weer eens het huis uit kon!

Ik weet nog goed toen we rond eind februari iets gingen gaan eten voor mijn broer zijn verjaardag. Ik zag het zitten en zou er voor gaan!

Ik heb daar welgeteld 2 uur kunnen blijven. Na het eten ben ik met mijn vriend naar huis moeten gaan. Ik kon écht niet meer! Mijn hoofd viel nog net niet op tafel…

Een weekje later, was ik voor de eerste keer terug naar de bibliotheek geweest.

Zo raar dat dat was! Schoenen aan doen, de mensen buiten zien!

Zien dat er nog leven is buiten je huis. Dat er nog mensen zijn die wel actief bezig zijn! Er was nog leven buiten mijn huis waar ik constant lag te slapen en te dromen.

Ik was erg blij dat ik eens buiten was geweest (ondergronds geparkeerd en vanuit de kelder met de lift recht de bibliotheek binnen). Maar het voelde wel aan als buiten! 😉

Toen ik terug thuis was, voelde ik me wel erg vermoeid! Nog veel erger dan anders! Maar ik had terug wat van het gewone leven kunnen ‘genieten’. En dat was momenteel het belangrijkste voor me.

De weken en maanden gingen verder en nog steeds kon ik niet naar school gaan! Dat zou me echt niet gelukt zijn. Ik heb eens 2 uren les gevolgd maar viel met mijn hoofd op de bank. Ik ben dan maar naar huis gegaan, ik kon niet meer.

Een maand later heb ik halftijds op stage geweest in een Rusthuis! Dat ging redelijk! Vooral omdat de mensen daar begrip hadden, voor mijn situatie! Ik mocht rusten wanneer ik wou. Ik voelde dat ik daar aanvaard werd, zelfs met klierkoorts, mijn mentor haar dochters hadden ook beiden klierkoorts gehad en dat verklaarde veel! Ze was bang dat ik ging hervallen en ik kon haar geen ongelijk geven… In de paasvakantie moest ik normaal stage inhalen. 1 dag heb ik het volgehouden. Na de paasvakantie heb ik volle dagen naar school gegaan, ik kon slapen in het ziekenbed als ik wou..

Dat heb ik veel moeten doen, maar na een tijdje waren de reactie als ‘’Ben je nu weeral moe”” “Ik zou ook wel een beetje willen slapen’’ “Marie zou je echt niet komen je mist een belangrijke les”

Enzovoort enzovoort me net ietsje teveel (met mijn klierkoorts was ik nog gevoeliger) En dan zijn die soort opmerken echt niet leuk! Ik werd er nog zieker van, maakte me er druk in.Soms wou ik dat ik de waterpokken ofzo had! Of een hele lange verkoudheid, iets dat de mensen zagen! Dat ze wisten dat ik ziek was! En dat ik het helemaal niet uitvond!

Dan heb ik maar nog eens bloed laten trekken bij de dokter.

Resultaat = Klieren terug opgezwollen, en een serieus tekort aan vitamine B12

Nu was het nog die miserie! Ik had ook door dat tekort constant aften in mijn mond, en ik was duizelig…

Ik heb dan eerst begonnen met pillen Vitamine B12 maar die kon ik niet verdragen en erna kreeg ik inspuitingen (die ik nu nog altijd krijg)

Heel de maand Juni stond er mij nog een stageperiode te wachten! Bij de kindjes, maar dat zag ik echt wel zitten! Het was een KEUZEstage en ik had een rustig wijschooltje gekozen met 16 kindjes dus dat ging ik wel voltijds kunnen doen!

Het leek wel allemaal wat te goed te lopen, toen ik 2 dagen voor ik aan stage begon te horen kreeg dat ik mijn KEUZEstage niet mocht doen in die school, maar hem moest doen in de hoofdschool waar in mijn klas 28 kleuters zat. Maar meestal waren er wel 80 kleuters, want de kleuters waren meestal allemaal samen buiten aan het spelen! Op begrip van de stageplaats moest ik ook totaal niet rekenen, we hebben nog proberen contact op te nemen met de directeur van onze school; om toch niet te veranderen..
Maar het mocht niet zijn. De directeur wou geen contact meer

(Dit is erg kort verteld, maar heb geen zin om al de problemen die we gehad hebben nu op te schrijven, dat komt wel in een ander blogpostje!

Dus het kwam er gewoon op neer, die stage heb ik niet kunnen volhouden, en was een grote grote flop!

Dus zit ik nu nog met 14 dagen inhaalstage, die ik eind augustus moet inhalen!

Nu is het gelukkig even  vakantie! Ik kan ik even tot mijn positieven komen! Volgend jaar doe ik een zevende jaar in Gent en ik een compleet nieuwe start!

Ik ga er voor gaan Godverdomme!