Nieuw huis

Zoals sommige van jullie misschien weten, zijn Ward en ik aan het verhuizen.

Van een studio naar een huis,

van huren naar een eigen huis,

van 9000 naar 9040,

van een park dichtbij naar een eigen tuin,

 

Een aanpassing dus, voor ieder gewone persoon is dit al een grote aanpassing.

Nu een jaar geleden, toen ik middenin mijn depressie en depersonalisatie aanvallen zat zei ik “Zou ik nu moeten verhuizen dan zou ik helemaal gek worden”.
Mijn depersonalisatie wordt altijd erger in een nieuwe omgeving, als ik stress heb, migraine heb en als ik moe ben.

Dit brengt een verhuis wel teweeg. De eerste avond dat we in het nieuwe huis sliepen (op een matras in de living), had ik het even heel moeilijk. Alles leek heel vreemd (wat ergens ook wel logisch is). IK heb rustig kunnen slapen en geen paniekaanval gehad.

15170850_10211057106401843_1462565791308701032_n15107390_10211000104696836_8382835699044171910_n

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dagen erna ging het heel goed, Ward was al vroeg aan het verhuizen en onze studio gereden terwijl ik nog even in bed lag. Ik voelde me op mijn gemak, helemaal alleen in een nieuw huis. Ik was best wel trots op mijzelf.

Ik heb het gisterenavond nog even heel moeilijk gehad, ik kreeg een serieuze paniek aanval. Ik kreeg heel veel Deja-Vu’s, alles leek vreemd, er leek niks meer echt maar het grote verschil met een jaar geleden was, een jaar geleden zou mijn paniekaanval heel de avond hebben geduurd en zou ik mezelf paniekeriger maken. Nu maak ik mezelf rustiger en kan ik mezelf kalmeren en daar ben ik zo trots op!

 

 

Paranoia of gewoon onbeleefde mensen?

Ik vraag me soms echt af of ik paranoia wordt. Ik snap sommige dingen echt niet. Een aantal voorbeeldjes: 

-Een aantal maanden geleden sprak ik af met iemand waarmee ik ging gaan fitnessen, we hadden al afgesproken waar en welk uur. Een aantal dagen ervoor stuur ik nog een berichtje om te weten of het nog doorgaat. De dag ervoor ook nog. Ze leest al mijn berichten maar ik krijg geen antwoord, de volgende ochtend en een uur voor dat we hadden afgesproken stuur ik nog een bericht maar ik krijg nog steeds geen reactie. Ik heb dan maar besloten niet te gaan want het was toch nog een eindje stappen. Ik probeer nog een aantal keer verduidelijking te vragen maar tevergeefs.

-Ik ben sinds kort gestart met snail mail (pennenvrienden). Ik had me ingeschreven op een site waar je een adres kan aanvragen. Ik kreeg een adres van iemand uit Gent: vol enthousiasme schrijf ik een brief. Twee weken later is de brief nog steeds niet geregistreerd en krijg ik een bericht van de site of de brief al verzonden is.. ik stuur hun terug van wel. Ik kijk even op de instagram van deze persoon (deze stond bij het voorstel postje en het adres. Ik zie dat ze volop fotos post van brieven. Ik stuur haar een berichtje. Geen reactie. De volgende dag wil ik nog eens kijken en zie ik plots geen foto’s meer van haar. (Op mijn andere account wel). Ze heeft me geblokkeerd..

-Met het snailmailen (penvriendinnen) stuurde ik ook een briefje naar iemand uit Nederland. Ik had een tijdje met haar gechat via facebook. Ik vraag of het briefje goed is aangekomen. Ik krijg geen reactie, ik vraag het nogmaals, nog steeds geen reactie. Ik tag haar in een bericht in de penvriendinnen groep. Ze leest het maar ik krijg terug geen reactie.

Zo kan ik nog wel een paar voorbeelden opnoemen. Ik kom er echt zot van. Als er iets is wil ik dat ze het gewoon zeggen, ik kom zot van die onzekerheid. Ben ik echt paranoia aan het worden. 

Antwoorden ze niet omdat ze weten dat ik Tourette en OCD heb? Zijn de personen die ik een aantal jaar geleden bij iedereen zwart maakten, nog altijd bezig? 

Ik snap trouwens perfect dat mensen eens geen briefje kunnen terugschrijven of onverwachts niet mee kunnen gaan fitnessen maar laat dan alstublieft iets weten.

Ik weet het niet meer.. 

Heeft er iemand tips hoe ik hier duidelijkheid in kan krijgen? 

Ik zou het enorm appreciëren mocht er hier iemand reageren want ik kom er echt zot van. Wat doe ik in godsnaam mis?

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier

 

Voor degene die deze blog hebben aangeklikt omdat ze nieuwsgierig waren wat de titel wou zeggen, hier wat verduidelijking.

 

1 jaar en 1 dag geleden goot ik een glas cider over mijn hoofd een vol glas van 33 cl. Waarom? Uit pure wanhoop, een noodkreet, een kreet die zei dat het zo niet meer verder kon, ik moest antwoorden hebben, ik wou beter worden. (ik dacht wel dat het water was en schrok wel wat dat het cider was, dat toont ook wel aan hoe diep ik zat, ik wist niet meer er in mijn glas zat).
Nu een jaar en een dag verder, lees ik mijn blogpostjes van vorige jaar opnieuw, het lijkt zo ver weg deze periode maar ergens ook nog zo dichtbij. Het voelt alsof het eeuwen geleden is en het voelt alsof het gisteren was.

 

De vragen die ik toen had, de onzekerheden zijn grotendeels weg, ik weet wat ik heb, ik weet van waar sommige rare kwaaltjes vandaag komen (DANKUWEL OLIVER SACKS).

Toch zijn er momenten dat ik merk dat ik nog niet helemaal genezen ben, dat zijn momenten dat ik terug geconfronteerd word met mezelf. Momenten van enorme chaos en angst in mijn hoofd, van dwang en deja-vu’s. Deze momenten zijn er gelukkig minder en het belangrijkste is dat als ik deze momenten aanvaard en er niet tegen wil vechten.
Met deze rare hersenkronkels in mijn hoofd probeer ik nu iets te doen, ik teken ze, ik schrijf ze op, ik maak filmpjes ervan, ik vertel ze tegen mijn omgeving. Ik heb een manier gevonden om ze te aanvaarden en om er geen schrik meer van te hebben. Natuurlijk ben ik af en toe angstig door mijn gedachten.

 

Het grote verschil tussen een jaar geleden en nu is dat ik toen een alprozolam nam (een angstremmer) gewoon omdat ik er niet mee kon omgaan, als ik nu last heb van rare hersenkronkels en angsten dan vraag ik aan mijn lief om even te gaan wandelen in het park, dan neem ik een blad papier en teken ik, dan open ik de “notie app” in mijn gsm en schrijf ik mijn gedachten op, dan beluister ik liedjes, dan maak ik een filmpje, dan,..

 

Een jaar geleden was ik echt verlamd van de angst was alles zo chaotisch en kon ik geen structuur brengen in mijn hoofd, nu lukt dat beter, door deze creatieve manieren. Daar ben ik best wel trots op.

 

Ik moest vanmorgen naar de psychiater, de psychiater stelde voor om mijn dossier te sluiten. Als dat geen goed teken is.

 

Van cider op mijn hoofd tot een gesloten dossier.

 

Dit filmpje toont visueel mijn voorbije jaar:

 

De auto is nog altijd koning zelfs op autoloze zondag

Vandaag was het centrum van Gent autovrij. Alhoewel er niet zoveel verschil is met andere dagen. Er is een stuk van het centrum die altijd autovrij is en nu waren en nog een aantal straten zoals de keizerkarel straat auto vrij.
Wij stappen langs de keizerkarel straat naar het centrum. Ik dacht dat ik op de straat ging kunnen stappen maar dat kon jammergenoeg niet, het kon wel maar ik denk dat ik dan plat ging zijn en daar heb ik niet zoveel zin in. 🙂 Ik heb er alle begrip voor dat de mensen hun huis nog moeten kunnen bereiken ofzo dus daar ga ik zeker niet over zagen. Al waren een 10 tal autos op 5 minuten wel veel op een autoloze zondag.

 

Een beetje verder wouden we oversteken (op het ZEBRAPAD op de AUTOLOZE zondag). Toen we overstaken was er een auto die maar bleef doorrijden en niet wou stoppen (wij liepen al op het zebrapad). Hij reed half tegen ons, Ward werd boos, hij bleef nog even staan en reed dan door.

Ik zag opeens twee politiemannen op de fiets, ik dacht misschien moeten we dit toch melden. Ik vertelde de politie ons verhaal.

 

“Daar kunnen we niks aan doen, als we het gingen gezien hebben gingen we er misschien iets van kunnen zeggen”.

” Je moet altijd blijven opletten he als voetganger”

 

Dan is mijn vraag, hoe kan ik in godsnaam nog voorzichter zijn dan op de autoloze zondag mooi over te steken op het zebrapad en mooi naar links en rechts kijken?
Goed bezig Gentse Flikken echt waar heel goed bezig. Doe zo verder.

 

Zo merk je maar, zelf op die ene dag in het jaar dat de auto’s even aan de kant moeten, is de auto nog altijd de koning.

 

 

 

Vriendenboekje

Ik heb hier een vriendenboekje terug gevonden van toen ik 11 of 12 jaar werd. Een vriendenboekje van de toen immers populaire Diddl. Het leek me leuk om dit op de leeftijd van 23 jaar nog eens in te vullen.

 

Ik had als kind ook de gewoonte om mijn vriendenboek een aantal jaar later zelf nog eens in te vullen (het kan ook zijn dat ik dat deed omdat anders mijn vriendenboek niet gevuld raakte :D) Hieronder

Het lijkt me leuk om eerst even de antwoorden te delen van zoveel jaar terug (met zelfde spellingswijze) 😉

 

11/12 jaar: 

Naam: Marie Deryckere

Beter bekend als: Marie

 

Gsm: 049111111 (nummer van mijn papa) (Ik heb geen en ik wil ook geen)

Email: mariederyckere400@hotmail.com

Verjaardag: 5 julie/93

Sterrebeeld: Kreeft

Mijn hobby’s: van alles meest tekenen en spelen

Favoriete van op school: tekenen

Ik ben fan van: filip coulier

Dit moet er vaker zijn: verasingen

De coolste film/coolste serie: THUIS

Mijn lievelingszanger/lievelingsband: Ramon van het groenewoud

Het allerbeste liedje: ca cha cha

Het spannendste spel: Vlaggenspel en kikeboe

Waar is goed in ben: Spelen  Alles

Ik heb een hekel aan: K3 (normaal gezien schreef ik ook Pokemon erbij in vriendenboekjes)

Ik heb een oogje op: Ik zal het niet zeggen (erna staat een naam die goed doorstreept is ;))

Mijn lievelingsdier: konijn

Mijn lievelingseten: Appelmoes worst en patatjes

Het lekkerste snoepje: Rode lange linten

Dat wil ik worden: Ik weet het nog niet

Mijn allergrootste wens: Dat iedereen gelukig is ook ik

 

 

 

 

14 jaar: 

Naam: Marie Deryckere

Beter bekend als: Marietje

Gsm: / 

Wij kennen elkaar door: Ja ik e é

Mijn hobby’s : eenwieleren, jongleren, voor kleine kindjes zorgen

Favoriete vak op school: STV

Ik ben fan van: Sioen, Flip Kowlier

Dit moet er vaker zijn: vakantie

De coolste film/coolste serie: Thuis

Mijn lievelingszanger/lievelingsband: Flip Kowlier

Het allerbeste liedje: In de fik

Het spannendste spel: Kiekeboe

Ik heb een hekel aan: Niemand behalve (iets onleesbaar)

Ik heb een oogje op: ha ha ha ha

Mijn lievelingsdier: konijn

Mijn lievelingseten: frietjes

Het lekkerste snoepje: alles

Dit wil ik worden: Kleuterleidster

Mijn allergrootste wens: iedereen een lang en gelukkig leven

 

 

 

 

 

Nu op de leeftijd van 23 jarig zal ik het nog even online invullen op deze blog.

 

Naam: Marie Deryckere

Bijnaam: Deze heb ik niet

Mijn hobby’s: Filmpjes maken, schrijven, postcrossen, knutselen, tekenen, playmonews maken

Favoriete vak op school: De vakken die actief zijn en waar we geen vier uur moeten stilzitten

Ik ben fan van: Adrian Monk, Daan Stuyven, Pelle Sandstrak, Oliver Sacks en Kabouter Wesley

Dit moet er vaker zijn: Meer lachende mensen op straat

De coolste film/coolste serie: Front of the class/ thuis/ monk/ Brammetje baas/ As good as it gets/..

Mijn lievelingszanger/lievelingsband: Het zesde metaal en Daan

Het allerbeste liedje: Bijna alle Daan liedjes maar vooral Neverland, convertible chaos, Parfait Mensonges, La crise. Het Zesde Metaal : Bouwt ip mie

Het spannendste spel: Weerwolven

Waar ik goed in ben: Creatieve dingen

Ik heb een heken aan: Betweterige mensen

Ik heb een oog(je) op: Ward

Mijn lievelingsdieren: Puck en bubbeltje

Mijn lievelingseten: Frietjes, geitenkaas, zwarte chocolade, frambozen

Mijn lekkerste snoepjes: Druivensuiker lekstokken, ufo’s, zure matten, zwarte chocolade

Dat wil ik later worden: Een niet saaie volwassen.

Mijn allergrootste wens: Vrede

 

 

 

 

 

 

Man valt Turkse vrouwen aan op school

Er zijn vier moslim vrouwen die Turks praatte aan de schoolpoort hier vind je een link naar het verhaal: http://nieuws.vtm.be/binnenland/204996-man-valt-turkse-vrouwen-aan-op-school 

 

Ik zag deze post op de facebook van VTM. Daar las ik deze reacties: 

 

“die moeten nu altyd in de belangstelling staan he maar zy mogen alles zelfs een schooljuf aanvallen schynheilighaarden die hebben in hun land niks te zeggen daarmee komen ze hier maar lastig doen”

 

“Misschien eerst hoofd doek af doen en nederlans praten geraken we een stap verder terug van waar ze gekomen zijn en zo geraken wij er vanaf”

 

“Vooral spijtig dat deze zaken uitgebreid in het nieuws komen… als ze met paar man een Belg in elkaar kloppen of boel afbreken hoor je er minder van…”

 

Ja en die Turkse vrouwen die in Antwerpen die juf aanvielen ??? De juf mocht zich excuseren en nu zal die Belg zich mogen excuseren…….Belgie 2016….”

 

“En die honderden belgische vrouwen die dagelijks worden lastig gevallen krijgen die ook zulk een forum. Media hypocrieten.”

 

“oh arme . nie zo erg zekers !!! vrouwen verkrachten is iets anders e .om maar van de rest te zwijgen en dat zetten ze nie op video . amaai tis een keer iets met hen .en opla ze zijn daar al met een video . schandalig nom ik dat .”

Zijn wij dat echt? Zijn wij echt zo? Ik kan er echt niet meer tegen, wat een haatdragend kakvolk zijn wij! Ik schaam me om Belg te zijn. Waarom praten mensen niet over deze situatie maar over andere situaties.

In plaats van “ja maar ik heb dit meegemaakt met moslims ja maar er waren moslims die een juf valselijk beschuldigen voor kindermisbruik”. Dan kan je even goed zeggen, in een kleuterklas tegen een kindje met bruin haar die geslagen is geweest door een kindje met wit haar. Neen we gaan dat kindje niet straffen want er heeft een ander kindje dan jou, die bruin haar had iemand pijn gedaan. Houd totaal geen steek he?

 

Ben ik te rechtvaardig? Ik denk het niet ik kan gewoon echt niet tegen onrecht!

 

Ik moest dit even kwijt.. 

STOP GEWOON ALLEMAAL MET OORLOG MAKEN STOP ALLEMAAL MET ZO EEN STOMME HAATDRAGENDE OPMERKINGEN TE GEVEN . STOP MET MENSEN TEGEN ELKAAR OP TE ZETTEN. 

 

Extreem rechts lijkt soms heel veel op extremisme en terreur.

 

 

Mijn eerste postcrossing kaartjes

Mijn eerste twee postcrossing kaartjes kwamen van Zwitserland en van Amerika (Peoria).

Het is een speciaal gevoel om de eerste kaartjes te krijgen, het gevoel dat het kaartje komt van de andere kant van de wereld en dat iemand moeite heeft gedaan om een kaartje te sturen!

Hier een fotootje van het kaartje uit Zwitserland:

Zwitserland

 

Dit was het kaartje uit Amerika. Ik vind het persoonlijk een heel mooi kaartje:

 

13231004_10154232297064319_1540634500_n

Mijlpaal

Iedere avond, zolang ik het me kan herinneren, doe ik het, het is al veel veranderd, toen ik kind was duurde het soms 2 uur, dan heeft het een periode maar 5 minuten geduurd, nog een periode duurde het een uur, nu duurt het ongeveer een kwartier.

Het kan zijn dat ik het één keer niet heb gedaan in de nachtvlucht van New-York naar Brussel. Ik weet nog altijd niet of ik het dan gedaan heb of niet.

Het dwangritueel

 

5912-schakelaar-320

 

Iedere avond heb ik een vast ritueel, ik doe mijn handen achter mijn rug, kom aan mijn neus, zeg wat dingen in mijn hoofd, ik lik zelfs even aan het deken.

Het avondritueel veranderd af en toe soms wordt het langer, soms lukt het me ook het in te korten met behulp van therapie .

Als ik ergens ga slapen kan ik dit meestal wel verbergen of doe ik het vlug vlug.

 

Nu ga ik morgen met stage mee op kasteelklassen, ik blijf daar ook een nachtje slapen. Ik zou in principe kunnen mijn dwangritueel stiekem uit te voeren maar misschien is dit wel de ideale kans om eens geen dwangritueel te doen.

Ik zal echt mijn best doen ik hoop dat dit een mijlpaal is in mijn leven!

Wat denken jullie, zou het mij lukken? Duimen jullie voor me? Het klinkt iets heel eenvoudig en banaals maar voor mij zou het echt een super grote stap zijn.

 

Blogtags

Ik kende ze nog niet maar ze lijken wel leuk. Wat is het? Een soort vragenlijstje voor bloggers. Ik weet niet of jullie het leuk vinden of niet, laat maar weten! 🙂

Ik begin met deze:

Tag – 15 dingen die niemand vraagt

1. Slaap je met de deuren van je kledingkast open of dicht?

Dicht, ik doe ze ook altijd dicht als ik zie dat ze open staan.

2. Neem je mini-flesjes shampoo enzo mee uit hotels?

Ja!

3. Heb je ooit een straatnaam bord gepikt?

Neen..

4. Gebruik je to-do lijstjes?

Ja in perioden sommige dagen gebruik ik ze sommige dagen niet.

5. Heb je sproeten?

Een beetje.

6. Heb je ooit in de bosjes geplast?

Ja.

7. Hoe groot is je bed?

Geen idee.

8. Ben je lui?

Op sommige dagen wel op sommige dagen niet.

9. Is er iets waar je je nu aan irriteert?

Ja, ik heb teveel gegeten en mijn eten ligt op mijn maag.

10. Kauw je op pennen en potloden?

Neen.

11. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was?

Neen, heb nooit in een jeugdbeweging gezeten.

12. Kijk je nog wel eens naar tekenfilms?

Ja, ik ben fan van aardman!

13. Tel je de treden als je de trap op loopt?

Ik heb ocd maar ik tel niet de treden van de trap. 🙂

14. Dans je wel eens als er geen muziek te horen is?

Geen idee!

15. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet checken? 

Neen, ik heb ook nog geen rijbewijs dus heb ook nog geen auto!

Twijfels

De laatste tijd zit ik soms te twijfelen over Playmonews. Ik maak samen met Wendy Playmonews en vond dit altijd heel leuk. Ik heb soms wel schrik dat het op aan het geraken is en dat het op zijn eind zal lopen. De media kent ons al en deelt onze dingen niet (meer).

Als we een foto posten naar Eurovision reageren ze eerst super enthousiast en zeggen dat ze hem zeker zullen delen als je een beetje later vraagt waarom ze hem niet gedeeld hebben dan antwoorden ze dat er teveel content was. (wat mijn sterk lijkt aangezien ze iedere vijfminuten dingen deelde die ze nog maar net doorkregen van andere fans).

Vandaag was het de Classics 1000 op Radio 1. Vorig jaar heb ik ook superenthousiast een deel van de liedjes gepost, dit werd heel goed onthaald bij de radio (we werden er een aantal keer vermeld en ze retweette bijna al onze tweets). Wat ook weer zorgde dat we veel nieuwe mensen bereikte.
Dit jaar was het helemaal anders,..

Geraken de mensen Playmonews wat beu of ligt het aan mij en heb ik gewoon veel nood aan positieve feedback en wil ik dat er vooruitgang in zit.

Ongeveer een jaar geleden denk ik, gingen we op bezoek bij Q-Music, daar kreeg ik te horen dat we zeker iets moesten doen rond 1 jaar Playmonews (hij zei dat hij het dan ook zeker in zijn show ging vermelden). Dus heel de middag aan de slag geweest en een taart gebakken (nog speciaal poppetjes gaan halen bij mensen die we kende want ik was in Ieper en al mijn Playmobil staat in Gent).

Uiteindelijk was het allemaal voor niks, zelf van de dj die ons zei er zeker iets rond te doen kregen we niks te horen.

Wat ik me soms afvraag, is het dit dan allemaal wel nog waard? Het is leuk om er zelf plezier in te hebben maar je moet er wel iets voor terugkrijgen anders heb je er steeds minder en minder zin in.

Zoals nu wou ik een foto maken voor alle beelden van het programma van Jani Gaat maar de moed zakt mij al in de schoenen als ik weet dat ik er een halve dag ga mee bezig zijn en er geen reactie zal komen. Het is allemaal vrijwillig en dan is het wel heel leuk om er op een andere manier iets voor terug te krijgen. 🙂

Ik weet het niet goed meer. Mochten er mensen tips hebben hoe we nog meer mensen kunnen bereiken of hoe we Playmonews kunnen vernieuwen laat het gerust weten!

(Voor alle duidelijkheid deze blogpost is puur persoonlijk, het moest er gewoon even uit.)